ଭୁବନେଶ୍ୱର (ଓଡିଶା ତାଜା ନ୍ୟୁଜ ) ନି. ପ୍ର :- ବାର ବର୍ଷ ହେଉଛି ପରିବାର ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାର ଏକ ଲମ୍ବା ସମୟ । ଆଶା ହରାଇବା ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ପାଇଁ ଏହା ଯଥେଷ୍ଟ ଲମ୍ବା ସମୟ ଯେ ଜଣେ ପ୍ରିୟଜନ କେବେ ଫେରିବେ ନାହିଁ । ଓଡ଼ିଶାର ଅନୁଗୁଳ ଜିଲ୍ଲାର ହନାଡିହା ଗାଁର ଅଣତିରିଶ ବର୍ଷୀୟ ପ୍ରଭାତ ନାୟକ ମାତ୍ର ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଏକ ଗୁରୁତର ମାନସିକ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବା ପରେ ନିଖୋଜ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପରିବାର ତାଙ୍କୁ ସବୁଠି ଖୋଜାଖୋଜି କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ କୌଣସି ସନ୍ଧାନ ପାଇଲେ ନାହିଁ । ବର୍ଷ ବିତିବା ସହିତ, ତାଙ୍କ ବାପାମାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଯେ ସେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ।
ସେମାନଙ୍କ ଅଜଣା, ପ୍ରଭାତ ଜୀବିତ ଥିଲେ, ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସା ସେବା ବିନା ଚେନ୍ନାଇର ରାସ୍ତାରେ ବୁଲୁଛନ୍ତି, ସେ କେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା କିପରି ଘରକୁ ଫେରିବେ ତାହା ମନେ ରଖି ପାରୁ ନଥିଲେ । ୨୮ ମଇ, ୨୦୨୫ରେ, ସ୍ଥାନୀୟ ପୋଲିସର ସୁପାରିଶ ପରେ, ପ୍ରଭାତାଙ୍କୁ ମାଦୁରାଭୋୟାଲର ରାସ୍ତାରୁ ଉଡାଭୁମ କରଙ୍ଗାଲର ଜଣେ ସମାଜସେବୀ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ମୋହନ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ସଂଗଠନର ଡିଗ୍ନିଟି ହୋମରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସଫା ପୋଷାକ, ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ, ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ମାନସିକ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଥିଲେ ।
ଡାକ୍ତର, ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ଏବଂ ସାମାଜିକ କର୍ମୀମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କ ସହିତ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ କାମ କରିଥିଲେ । ଆରମ୍ଭରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଗାଁକୁ ମନେ ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ । ତାଙ୍କର ଚିକିତ୍ସା ଜାରି ରହିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟରେ ଉନ୍ନତି ହେଲା, ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଫେରି ଆସିଲା । ତାମିଲ, ହିନ୍ଦୀ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ଅତୀତ ବିଷୟରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ସୂଚନା ପ୍ରକାଶ କଲେ ଯାହା ଦଳକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲା । ସେହି ସଙ୍କେତଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି, ସାମାଜିକ କର୍ମୀମାନେ ଏକ ଅନଲାଇନ୍ ସନ୍ଧାନ ମାଧ୍ୟମରେ ହାନାଡିହା ଗାଁକୁ ଚିହ୍ନଟ କଲେ ଏବଂ ଏକ ସ୍ଥାନୀୟ ମେଡିକାଲ ଦୋକାନ, ମା ସନ୍ତୋଷୀ ମେଡିସିନ୍ ଷ୍ଟୋର ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ କଲେ ।
ଦୋକାନ ମାଲିକ ପରିବାରର ନାମ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ଏବଂ ପ୍ରବତର ସମ୍ପର୍କୀୟମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ । ଏହି ଖବର ପରିବାରକୁ ବାକ୍ହୀନ କରିଦେଲା l ତାଙ୍କ ସାନ ଭାଇ, ପବନା ନାଏକ, ଯିଏ ଗତ ବର୍ଷ ଧରି ଚେନ୍ନାଇରେ କାମ କରୁଥିଲେ, ତୁରନ୍ତ ତିନି ଜଣ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ସହିତ ଉଡାଭୁମ କରଙ୍ଗାଲକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ । ବାର ବର୍ଷ ପରେ ପୁନର୍ମିଳନ ଲୁହ, ହସ ଏବଂ ଲମ୍ବା ଆଲିଙ୍ଗନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ପ୍ରବତଙ୍କୁ ଘରକୁ ପଠାଇବା ପୂର୍ବରୁ, ଉଡାଭୁମ କରଙ୍ଗାଲର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ସଚିବ, ଯାହାକୁ ସ୍ନେହରେ ପାପାଜୀ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା, ଗୋଟିଏ ମାସର ମାନସିକ ଔଷଧ ଯୋଗାଇଲେ ଏବଂ ପରିବାରକୁ ତାଙ୍କର ଚିକିତ୍ସା ବିନା ବାଧାରେ ଜାରି ରଖିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ ।
ପ୍ରଭାତାଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ଜଣେ ନିଖୋଜ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିବା ବିଷୟରେ ନୁହେଁ । ଏହା ଏକ ସ୍ମରଣକାରୀ ଯେ ମାନସିକ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଆମର ରାସ୍ତାରେ ବୁଲୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସମାଜ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି । ସମୟୋଚିତ ଉଦ୍ଧାର, କରୁଣାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯତ୍ନ, ଉପଯୁକ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ରୋଗୀଙ୍କ ପୁନର୍ବାସ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ସୁସ୍ଥ ହୋଇପାରିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସହିତ ପୁନଃମିଳନ କରିପାରିବେ । ଚେନ୍ନାଇର ରାସ୍ତାରୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ପ୍ରଭାତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ମରଣକାରୀ ଯେ ବାର ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ, ଆଶାକୁ କେବେ ବି ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
