ଓଡ଼ିଶା ତାଜା ନ୍ୟୁଜ୍ (୦୫ ଜାନୁଆରୀ ମଙ୍ଗଳବାର ) ରଣପୁର :- ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନର ପ୍ରାତଃ ଭ୍ରମଣର ସ୍ୱାଦ ଆଜି କାହିଁକି ଟିକେ ନିଆରା ଲାଗିଲା । ଜାନୁୟାରୀ ୦୧ ତାରିଖ, ନୂତନ ବର୍ଷ ୨୦୨୧ ବୋଲି ନା ଆଉ କଣ? ଦୁଇଜଣ ବନ୍ଧୁ ନିକଟସ୍ଥ ଏକ ଚା ଖଟିରେ କଥା ହେଉଥିଲେ ହଠାତ୍ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖି ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ । ଖଟିର ପରିବେଶ ଆଜି ବଡ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଥିଲା । ଏଇଥି ପାଇଁ ଯେ ପୂର୍ବ ରାତିରେ ପୋଲିସ ଗାଡି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚାର କରାଯାଇଥିଲା – ଆମ ଇଲାକା ଅର୍ଥାତ୍ ରଣପୁର ବିଜ୍ଞାପିତ ଅଞ୍ଚଳ ପରିଷଦ ଅଧିନରେ ଥିବା ବଣଭୋଜିରସ୍ଥଳ, ମା ମଣିନାଗପୀଠ ଇତ୍ୟାଦିରେ ଲୋକଭିଡ ନ ହେବାର କଟକଣା, ଡାଲି ଚାଉଳ ଦୋକାନ, ମଦଦୋକାନ ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦହେବାର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ, ବହୁ ଜନ ସମାଗମ ନ ହେବାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଏବଂ ଆହୁରି ଅନେକ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଓ ପ୍ରତିକୂଳତା ଯେପରି କରୋନା ଭୂତାଣକୁ ସଂକ୍ରମିତ ନ ହେବା ନିମନ୍ତେ ଯେଉଁ ସବୁ ପଦକ୍ଷେପ ସରକାରଙ୍କ ତରଫରୁ ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଶାସନ ଅନୁପାଳନ କରି ଲୋକଙ୍କୁ ସତର୍କ କରାଇପାରିବ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱାଗତଯୋଗ୍ୟ ଓ ଏଥିରେ ଜନ ସାଧାରଣ ଅକୁଣ୍ଠ ଚିତ୍ତରେ ସମର୍ଥନ କରିବା ଉଚିତ୍ – ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ହିଁ ଖଟିରେ ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କର ଆଲୋଚ୍ୟ ବିଷୟ ଥିଲା ବୋଧ ହୁଏ । ଆଜିର ଆଲୋଚନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଠନମୂଳକ ଥିଲା ।
ଚା ଖଟିରୁ କପେ ଚା ପିଇ ମୁଁ କ୍ରମଶଃ ମୋର ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଆଗକୁ ପାଦ ବଢାଇଲି । ସଙ୍କଟ ମୋଚନ ହନୁମାନ ମନ୍ଦିର, ବାବା ଆଖଣ୍ଡଳମଣି ମନ୍ଦିର ଅତିକ୍ରମ କରି ତଳ ମଣିନାଗ ଅର୍ଥାତ୍ ତଳ ମଣିନାଗର ପାଦ ଦେଶରେ ପ୍ରବେଶ ମାତ୍ରକେ ବଡ ଶୂନଶାନ, ନିଛାଟିଆ, ନିଛାଟିଆ ଭଳି ଲାଗିଲା । କୁହୁଡି ଭିଜା ସକାଳ, ରାସ୍ତାଘାଟ ସେତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶୁ ନ ଥିଲା, କାଁ ଭାଁ ଯାନବାହାନ ଗୁଡିକର ଶଦ୍ଦ, ଶାନ୍ତ ଶୀତଳ କୁହୁଡିଭିଜା ସକାଳର ନୀରବତା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ ଯାହା । ଉପର ମଣିନାଗର ରାସ୍ତା ଉପରେ କିଛି ପଥ ଯାଇ ରଣପୁର ଛୋଟ ସହରକୁ ଏହି ସମୟରେ ମନଭରି କାହିଁକି ଟିକେ ଦେଖିବାକୁ ଇଛା ହେଲା । ଅତୀବ ଚମତ୍କାର ମନେ ହେଲା । ଶାନ୍ତ ସରଳ ଭାବେ ସହରଟି ଏଇ ଅଳ୍ପ ସମୟ ହେଲା ଚଳଚଞ୍ଚଳ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ବିହଙ୍ଗମ ଗଣ ମୈନାକ ଶିଖର ସ୍ପର୍ଶ କରି ଖାଦ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ବାହାରି ଗଲେଣି, ନୂଆ ଜଗନ୍ନାଥ ସଡକ ସର୍ପିଳ ଗତିରେ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଆମୋଦିତ କରୁଛି, ସାଗର ଓ ବଧି ପୁଷ୍କରିଣୀର ଶୋଭ଼ା ମୁଗ୍ଧକର ମନେ ହେଉଛି, ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଓ ବାବା ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରର ନେତ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହୋଇପଡୁଛି, ବଡ ମଠର ଘଣ୍ଟଧ୍ୱନି, ଚୈତନ୍ୟ ମଠର ଆବାହନୀ ସଂଗୀତ କର୍ଣ୍ଣଗୋଚର ହେଉଛି, ମା ମଣିନାଗ ମନ୍ଦିରର ସକାଳର ଆଳତୀ ଘଣ୍ଟର ନିନାଦ ପ୍ରକମ୍ପିତ ହେଉଛି, ଦିନ ମଜୁରିଆ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ପଥକ୍ଳେଶ ଭୁଲି ପାହାଡ ଉପରକୁ ଚଢି କାଷ୍ଠ ସଂଗ୍ରହରେ ମଜ୍ଜି ଯିବାର ଦୃଶ୍ୟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଲାଣି ।
ମୋଟାମୋଟି ଭାବେ ସକାଳର ଅଫୁରନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ଯେ ଯାହା ବାଟେ ପେଟପାଟଣା ଚିନ୍ତାରେ ସଜବାଜ ହୋଇଗଲେଣି । ବୋଧହୁଏ ମନେ ହେଲା ମୋ ସହରର ଜନତା ପରିବେଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଗତ ରାତିର ଘୋଷଣାକୁ ମାନିଛନ୍ତି । ପୁଣି ମୋର ଫେରିବା ରାସ୍ତାରେ ବ୍ଲକ ଅଭିମୁଖେ ପଦଚାଳନ କଲି । ରାସ୍ତାର ଦୁଇ କଡେ ବୃକ୍ଷ ସଂପଦ ସଂଗକୁ ମଣିଷର ବାସଗୃହ ସତେ ଯେପରି ବୃକ୍ଷକୁ ଛାଡି ମଣିଷ ସମାଜ ବଞ୍ଚି ପାରିବ ନାହିଁ । ଗ୍ରାମ ଜଙ୍ଗଲର ପରିବେଶ ଆହୁରି ମନକୁ ଛୁଇଁଯାଏ । ସେଇଥି ପାଇଁ ତ ଏ ଅଞ୍ଚଳରେ ଭୂମିକମ୍ପ ନାହିଁ, ପରିବେଶରେ ଜଟିଳତା ନାହିଁ, ଜଳ କଷ୍ଟର ଭୟ ବି ନାହିଁ । କେବଳ ଯାହା ଟିକେ ସଚେତନତାର ଆବଶ୍ୟକ ପଡୁଛି । ଯଦିଓ ବିଜ୍ଞାପିତ ଅଞ୍ଚଳ ପରିଷଦ- ଆମ ସହରକୁ ସବୁଜ, ସତେଜ, ସୁନ୍ଦର ଓ ନିର୍ମଳ କରିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ପଦକ୍ଷେପ ନେଉଛି ତଥାପି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ସହଯୋଗ ଲୋଡୁଛି । ସୁତରାଂ ସରକାରୀ ଉଦ୍ୟୋଗ ସହିତ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ବେସରକାରୀ ଉଦ୍ୟୋଗର ମିଳନ ଘଟିଲେ ବୋଧ ହୁଏ ଆମର ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର ସହର ସବୁଜିମାରେ ହସି ଉଠିବ ।
ଇଶ୍ୱର ଆମକୁ କଣ ନ ଦେଇଛନ୍ତି? ଏକ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ- ମଣିନାଗ ପାହାଡ, କଳକଳ ନିନାଦିତ ଏକ ନଦୀ- ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ଆମର ସେବା ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ସମର୍ପିତ କରିଛନ୍ତି । ଆହୁରି ଆମ ପ୍ରତି ଠାକୁରଙ୍କ ବଡ ଦାନ ହେଉଛି- ପ୍ରାୟତଃ ୨୨କି.ମିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ଏକ ସୁରମ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ, ଯାହାର ମଧ୍ୟସ୍ଥଳରେ ମା ଖିଲାମୁଣ୍ଡା ବିରାଜମାନ କରିଛନ୍ତି । ଧାନୀ, ଗଡଣିଆ ଏଇ ଭଳି ଅନେକ ଛୋଟ ବଡ ପାହାଡ ପର୍ବତ ଘେରା ଆମ ଅଞ୍ଚଳ । ଭେଟବରବନ୍ଧ-ଏହି କେନାଲ ଦ୍ୱାରା ତ ବହୁ ଚାଷୀ ଭାଇ ଉପକୃତ ହେଉ ନାହାଁନ୍ତି କି? ଆମ ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ରାସ, ରଥଯାତ୍ରା, ପଞ୍ଚୁଦୋଳ, ଦଣ୍ଡନାଚ, ଆମ ପରମ୍ପରା କେତେ ଯେ ସମୃଦ୍ଧ ଯାହା ଆମ ଅଞ୍ଚଳ ଜନସାଧାରଣ ବର୍ଷ ତମାମ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି । ଏହାଠୁ ଆଉ କେମିକିତା ଜୀବନ ଚାହାଁନ୍ତି ଆପଣ ? ତେବେ ଆସନ୍ତୁ….. । ଆଜିର ଚା ଖଟିରେ ଯେଉଁ ଆଲୋଚନା ଶୁଣି ମୁଁ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇଛି, ଆପଣ ମାନେ ଏହା ଠାରୁ ବହୁ ଗୁଣରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ରଣପୁରର ସର୍ବାଙ୍ଗୀନ ଉନ୍ନତିରେ ହାତକୁ ହାତ ମିଳାଇବା, ତେବେ ଯାଇ ସମସ୍ତେ କହିବେ – “ଆମେ ରଣପୁରିଆ, ଭାରି ବଢିଆ” ।
